Wraz z wprowadzeniem do filmu, jako uzupełnienie, pozwalam sobie polecić Członkom IKF ON osobny plik wprowadzenia poświęcony nurtowi SCI FI., gdyż takie gatunkowo filmy były emitowane także na płockich festiwalach, oraz znajdują się w ofercie programowej Klubu. Do nich należy między innymi obraz Spike Jonze - „Her” który gorąco rekomenduję.

Ona (Her) 
      Czas trwania - 120 min
      Gatunek - komedia, dramat, romans Sci-Fi
      Reżyseria i scenografia - Spike Jonze
      Dystrybutor - UIP
      Premiery kinowe - świat 12 październik 2013, Polska 14 luty 2014
      
Aktorzy pierwszoplanowi
      Joaquin Phoenix - Theodore
      Rooney Mara - Catherine
      
Pozostali odtwórcy
      Scarlett Johansson - Samantha
      Matt Letscher - Charles
      Portia Doubleday - Isabella
      Sam Jaeger - Dr Johnson
      Olivia Wilde - Randka w ciemno
      Chris Pratt - Paul
      Amy Adams (III) - Amy

Realizatorzy
      Owen Pallett - muzyka
      Hoyte Van Hoytema - zdjęcia 
      K.K. Barrett - scenograf
      Casey Storm - kostiumy 
      Jeff Buchanan, Eric Zumbrunnen - montaż
      Megan Ellison, Vincent Landay, Spike Jonze - producenci
      Daniel Lupi, Chelsea Barnard, Natalie Farrey - producenci wykonawczy
      
Miejsca kręcenia
      Film był kręcony w Szanghaju (Chiny), Los Angeles, Manhattan Beach oraz nad jeziorem Tahoe (Kalifornia, USA).
      
Nagrody
      Oscary 2014 - Najlepszy scenariusz oryginalny (Spike Jonze) 
      
Ciekawostki i ploteczki z planu
      Początkowo w filmie miała zagrać Carey Mulligan, ale odrzuciła rolę z powodu napiętego harmonogramu. Angaż dostała Rooney Mara. I jak się okazało był to dobry wybór.
      Samantha miała początkowo mówić głosem Samanthy Morton. W czasie postprodukcji Spike Jonze uznał jednak, że efekt końcowy go nie zadowala. Za pełną zgodą aktorki reżyser zadecydował, że Samantha będzie przemawiać w filmie głosem Scarlett Johansson, która została dokooptowana do obsady.
      Dla potrzeb filmu nakręcono kilka scen z Chrisem Cooperem. W trakcie postprodukcji wszystkie zostały jednak wycięte z ostatecznej wersji.
      Amy Adams zaproponowała reżyserowi aby każdego dnia zamykał ją i Joaquina Phoeniksa w pokoju razem na godzinę lub dwie i zmuszał ich do rozmawiania. Jonze zrobił to, bowiem czego się nie robi aby zaspokoić kaprysy gwiazd.        
       
       Reżyser przeboju "Grawitacja" porównał dramat Jonze'a do klasyka "Annie Hall" Woody'ego Allena. 
Bohaterowie Jonze'a zamiast sprawić sobie potomstwo, grają w mutację „The Sims”, 
Zamiast zbudować trwały związek, wchodzą na erotyczne czaty. Wiadomo: dzieci sieci na placu zabaw cywilizacji śmierci - Piotr Mirski "Dwutygodnik.com" 
  
Błędy i tzw. wpadki w filmie
      Gdy Theodor znajduje się w swoim biurze ma na sobie jasnoniebieską koszulę. Pięć minut później podczas spotkania z Amy i jej chłopakiem ma na sobie koszulę koloru czerwonego.
      Tytuł książki z fizyki pt. "Unknown", którą czytał Theodor został błędnie przeliterowany jako "Unkown".
      Kiedy była żona Theodora podpisuje papiery rozwodowe, długopis, który trzyma, zmienia wygląd w kolejnych ujęciach. Może to był długopis wrażliwy na światło?
      W scenie gdzie Theodore ubrany w żółtą koszulę stoi na schodach, ta sama statystka dziewczyna mija go cztery razy.
      Akcja filmu rozgrywa się w Los Angeles, niemniej sceny z ujęciami metra zostały nakręcone w Szanghaju i w efekcie nazwy stacji metra, napisane w języku chińskim, są widoczne w niektórych ujęciach.
      
      Jonze Spike
      Reżyser, aktor, dziennikarz. Obecnie jedna z najciekawszych postaci amerykańskiego przemysłu filmowego. Urodził się 22 października 1969 w Rockville w stanie Maryland  lub St. Louis w stanie Missouri. Tutaj źródła są sprzeczne, a reżyser nie zajmuje stanowiska w tej sprawie. Prawdziwe nazwisko Jonze’a brzmi: Adam Spiegel. Jego rodzice szybko się rozwiedli i młody Adam wychowywał się jedynie z matką. Karierę filmową zaczynał od kręcenia reklam i teledysków, wcześniej współpracował z pismami poświęconymi sportom ekstremalnym. Jego pseudonim artystyczny jest ironicznym hołdem złożonym muzykowi i komikowi z lat 40., Spike’owi Jonesowi. Realizował teledyski takich gwiazd jak Beastie Boys, Weezer, R.E.M., Björk, The Chemical Brothers czy Sonic Youth. Nie porzucił tego gatunku filmowego nawet po sukcesie wyreżyserowanych przez siebie dzieł pełnometrażowych. W 2000 zrealizował m.in. ekstrawagancki obraz do piosenki Fatboy Slima Weapon of Choice, z tańczącym Christopherem Walkenem w roli głównej.
      W 1995 roku Jonze przygotowywał się do realizacji pełnometrażowego debiutu fabularnego – jednak projekt upadł jeszcze w fazie przygotowań do produkcji. W 1997 roku do rąk Spike'a trafił scenariusz mrocznej komedii "Być jak John Malkovich". Gotowy debiut Spike'a Jonze trafił na ekrany w 1999 roku, stając się jednym z najciekawszych filmowych wydarzeń końca lat 90-tych. W tym samym roku Jonze zyskał uznanie kinomanów interesującą drugoplanową rolą w filmie "Złoto pustyni". Natomiast filmem "Adaptation" potwierdził swój nieprzeciętny talent. Jako aktor, współscenarzysta i jeden z producentów brał także udział w realizacji popularnego programu MTV "Jackass" oraz jego wersji kinowej "Jackass: The Movie".
      W John Malkovich pastiszowo zagrał samego siebie. Bohaterem filmu „Adaption”  jest scenarzysta o nazwisku Charlie Kaufman (Nicolas Cage), zmagający się z niemocą twórczą i pracujący nad adaptacją książki Susan Orlean. Scenariusz (realnego) Kaufmana również został oparty na powieści Susan Orlean. Za reżyserię obrazu Być jak John Malkovich Jonze’a nominowano do Oscara.
      
Filmy - reżyseria
      - Być jak John Malkovich (Being John Malkovich, 1999)
      - Adaptacja (Adaptation, 2002)
      - Gdzie mieszkają dzikie stwory (Where the Wild Things Are, 2009)
      - Ona (Her, 2013)
      Ciekawostka prywatna. W latach 1999-2003 Spike był mężem Sofii Coppoli.
      
„Ona” jest filmem wielopłaszczyznowym. Scenariusz przedstawia na pozór prostą i banalną historię. Ale to tylko złudzenie. Głównym bohaterem jest Theodore Twombly (Joaquin Phoenix), były dziennikarz, pisarz-wyrobnik pracujący w dużej firmie oferującej odręcznie pisane listy, gdzie za rozsądną cenę przelewa na papier w formie twórczości na każdą okazję, myśli i uczucia obcych ludzi - dodajmy robi to w znakomity sposób. Po pracy Theodore wraca do domu w którym nikt na niego nie czeka i samotność zdaje się go coraz bardziej przytłaczać. Próbuje otrząsnąć się z traumy, jaką było odejście od niego ukochanej żony. By zapełnić pustkę oraz aby uporządkować życiowy bałagan Theodore kupuje nowy reklamowany system operacyjny ze sztuczną inteligencją zaprojektowany w taki sposób, aby spełniać wszystkie potrzeby właściciela, Tak do jego życia wkracza Samantha przemawiająca uwodzicielskim, głębokim, lekko zachrypniętym  głosem Scarlett Johansson, która wywróci mu życie do góry nogami, bowiem staje się dla Theodore’a czymś więcej, niż tylko wirtualną partnerką. Staje się prawie realną towarzyszką życia...... Tak zaczyna się niezwykły romans, który na zawsze odmieni życie głównego bohatera, jak i… również stanie się początkiem życia Samanthy.
Czy można zakochać się w komputerze? Wydaje się to niemożliwe. A jednak! Pobrzmiewają w filmie odniesienia i echa mitu o Pigmalionie i Galatei, opowieści o miłości człowieka do posągu, doskonałego dzieła jego myśli i rąk. „Ona” to nie komedia, lecz  melodramat z prawdziwego zdarzenia, w filmografii nie obcy choćby za sprawą filmów z gatunku cyberpunk. Spike Jonze bardzo precyzyjnie nakreśla rozwój znajomości Theodore’a i Samanthy. Znajomość przypomina prawdziwy płomienny romans - są tu zarówno wzloty, jak i upadki. Jest flirt, są sprzeczki, jest też seks.... Samantha zdaje się być dla Theodore’a ideałem, w jednej ze scen przecież wyznaje, że „nigdy nie kochał nikogo tak jak ją”. Tak bardzo zatraca się w uczuciu, że zupełnie zapomina, w jakim świecie żyje. A jest to świat nowoczesnych technologii, świat ludzi samotnych, świat, w którym „real” przeplata się z „wirtualem”. Scena, w której wracający do domu Theodore mija tłumy samotnie spacerujących i mówiących do siebie (a właściwie do swych systemów operacyjnych) ludzi jest bardzo symptomatyczna. Jonze porusza w filmie nie tylko problem samotności i nietypowej  próby nawiązania bliskości, ale przede wszystkim, przywołuje wizję nowego świata, w którym introwertyczni, zabiegani ludzie przypominają automaty. 
Pod względem technicznym film prezentuje się znakomicie, na mnie ogromne wrażenie zrobiły ujęcia. Taki piękny sterylny świat z matowym filtrem tonującym ostre cienie i krawędzie, z odrealnionym krajobrazem i przymglonym niebem  jakby wyjętym z obrazów akwarelistów-impresjonistów, no i muzyka z tą magiczną piosenką przy wtórze ukulele. Wnętrza, nie są z gatunku futurystycznych, lecz są wysmakowane i pasują do klimatu filmu. Przyszłość wygląda tu na bardzo prawdopodobną nie tylko z wyglądu, ale i z charakteru. Przecież już teraz jesteśmy otoczeni przez cuda techniki, które zmieniły nasze relacje społeczne i sposób komunikacji. Choćby smartfony, GPS i skomputeryzowane otoczenie błyskające kolorowymi diodami i komunikujące się z nami prawie ludzkimi głosami. I co jest w tym filmie istotne. Kreśląc obraz nieodległej przyszłości, Jonze nie rozdziera szat nad upadkiem cywilizacji, ale mówi o samotności i głodzie bliskości. O iluzjach spełnienia i bólu rozczarowań. Reżyser również nie moralizuje, bowiem opowieść o porozumienia człowieka z maszyną zostaje odarta z intelektualnych uproszczeń. Reżyser opisuje związek Theodore’a z OS, jakby mówił o dwóch żywych osobach. Jest między tą parą wzajemna ciekawość, są narodziny bliskości i pierwsze załamania. Miłosna podróż odbywa się według klasycznego schematu, prowadzi od uczuciowych wzlotów do bolesnego upadku.      
Tym samym Jonze stawia znak równości między wirtualnym i realnym światem. Ludzkie emocje, potrzeby i projekcje okazuje się równie nierealna jak wytwory cyberprzestrzeni. Nie da się zaprojektować szczęśliwego życia - to przesłanie Spike’a - prawdziwe odczucia nie dają się zamknąć w wymyślonej przez nas przestrzeni. Przenosząc na innych swe nadzieje i lęki, bohaterowie filmu skazują się na ból rozczarowań. 
Jonze poprowadził fabułę w dość nieoczekiwanym kierunku, przy okazji wypełniając historię odrobiną humoru, ale nie uprzedzajmy faktów.
W moim odczuciu film kończy się nieco za szybko, a refleksja płynąca z zakończenia jest niewspółmierna do przemyśleń budowanych przez cały film. Ale to wcale nie znaczy, że finał jest nieciekawy. Film jest dobry, nawet bardzo i jeśli ktoś lubi mocno osadzone w rzeczywistości wizje science fiction, spodoba się na pewno. Przywołując jeden z tekstów Starszych Panów cytuję za nimi „Nie zastąpi już, obcowania ciał, obcowanie dusz.”

Świadomie rezygnuję z postawienia pomocniczych pytań, na zasadzie co „autor miał na myśli”, ponieważ obraz jest wieloaspektowy i wielowarstwowy, o czym przekonacie się Państwo przy jego emisji.
Ogromne brawa dla p. Mariusza Pogonowskiego za wspaniałą pracę lektorską. W jego wykonaniu nawet nadmiar zaimków typu „jego głowa” jest prawie niezauważalny. 

Ze zrozumiałym zainteresowaniem czekam na Państwa e-maile pod adresem ikfon@defacto.org.pl oraz na posty na forum klubowym http://ikfon.phorum.pl/ w zakładce „Pociąg do dyskusji” do 30 VIII 2015r. I choć to pora urlopowo-wakacyjna liczę na szeroki rezonans klubowiczów.
Maria Niesiołowska - moderator